Jedna mapa witryny przesłana do Google Search Console może zawierać maksymalnie 50 000 adresów URL. Obowiązuje również drugi limit: nieskompresowany plik nie może przekroczyć 50 MB. Wystarczy przekroczyć jeden z tych parametrów, aby mapę trzeba było podzielić.
To prosta zasada, ale w większych sklepach internetowych, portalach ogłoszeniowych i serwisach z automatycznie generowanymi podstronami szybko pojawiają się pytania praktyczne. Czy do limitu wliczają się adresy obrazów? Jak zgłosić kilkaset tysięcy podstron? Czy przesłanie mapy gwarantuje indeksację? I co właściwie oznacza liczba „wykrytych stron” widoczna w raporcie Mapy witryn?
Ile adresów URL może zawierać jedna mapa witryny?
Google przyjmuje dla pojedynczego pliku sitemap dwa twarde limity:
- maksymalnie 50 000 adresów URL,
- maksymalnie 50 MB po rozpakowaniu, czyli dla pliku w postaci nieskompresowanej.
Limit dotyczy jednej mapy, na przykład:
https://example.pl/sitemap.xml
Plik może zostać skompresowany w formacie .gz, ale kompresja nie podnosi dopuszczalnej liczby adresów ani limitu rozmiaru. Google nadal ocenia rozmiar pliku po jego rozpakowaniu. Sitemapę zawierającą 48 MB danych można więc przesłać jako niewielki plik .gz, ale mapa mająca po rozpakowaniu 52 MB przekracza limit.
W praktyce 50 MB bywa ograniczeniem wcześniejszym niż 50 000 adresów, szczególnie gdy wpisy są rozbudowane o:
- wersje językowe oznaczone za pomocą
hreflang, - informacje o obrazach,
- dane dotyczące filmów,
- rozbudowane adresy URL,
- znaczniki daty ostatniej modyfikacji.
Dlatego nie powinno się projektować generatora mapy tak, aby zawsze zatrzymywał się dopiero przy dokładnie 50 000 wpisów. Bezpieczniejszy próg operacyjny to na przykład 45 000–48 000 adresów na plik. Pozostaje wtedy margines na wydłużenie adresów, dodanie kolejnych wersji językowych albo rozszerzenie struktury XML.
Nie ma natomiast potrzeby dzielenia małej mapy tylko dlatego, że zawiera kilka tysięcy adresów. Plik z 8 000 czy 20 000 poprawnych adresów jest całkowicie normalny. Podział ma sens dopiero wtedy, gdy:
- zbliżasz się do limitu technicznego,
- chcesz osobno analizować różne sekcje serwisu,
- poszczególne grupy adresów są aktualizowane z inną częstotliwością,
- potrzebujesz łatwiej wykrywać problemy z indeksowaniem.
Trzeba też oddzielić limit mapy witryny od limitów ręcznego zgłaszania stron w narzędziu Sprawdzanie adresu URL. To dwa różne mechanizmy. Przy większej liczbie stron Google wprost zaleca użycie mapy witryny zamiast wielokrotnego wysyłania pojedynczych próśb o indeksację.
Co zrobić, gdy serwis przekracza limit 50 000 adresów?
Serwisu zawierającego więcej niż 50 000 adresów nie trzeba ograniczać do jednej mapy. Należy utworzyć kilka plików sitemap, a następnie umieścić ich adresy w indeksie map witryn.
Przykładowa struktura dla sklepu mającego 180 000 podstron może wyglądać tak:
sitemap-products-1.xml— 45 000 produktów,sitemap-products-2.xml— 45 000 produktów,sitemap-products-3.xml— 45 000 produktów,sitemap-products-4.xml— 25 000 produktów,sitemap-categories.xml— 5 000 kategorii i stron filtrów dopuszczonych do indeksowania,sitemap-content.xml— artykuły, poradniki i strony informacyjne.
Adresy tych plików umieszcza się następnie w jednym pliku, na przykład:
https://example.pl/sitemap-index.xml
Indeks map witryn może zawierać maksymalnie 50 000 wpisów <loc>, z których każdy wskazuje osobny plik sitemap. Ponieważ pojedyncza mapa może zawierać 50 000 adresów, jeden indeks jest w stanie teoretycznie uporządkować nawet 2,5 miliarda adresów URL:
50 000 map × 50 000 adresów = 2 500 000 000 adresów URL
To limit matematyczny, a nie rozsądny cel projektowy. Serwis o takiej skali wymagałby wielu indeksów, rozbudowanej infrastruktury i ścisłego zarządzania budżetem indeksowania. Sam fakt umieszczenia miliardów adresów w plikach XML nie oznacza, że Google je odwiedzi lub zaindeksuje.
Najważniejsza decyzja dotyczy sposobu podziału. W praktyce najlepiej grupować adresy według typu strony, a dopiero później według liczby wpisów. Daje to bardziej użyteczne dane w Search Console.
Dobry podział:
- produkty,
- kategorie,
- artykuły,
- strony marek,
- ogłoszenia aktywne,
- ogłoszenia archiwalne przeznaczone do dalszego indeksowania,
- osobne wersje językowe lub regionalne.
Słaby podział:
sitemap-1.xml,sitemap-2.xml,sitemap-3.xml,- bez informacji, jakie adresy znajdują się w poszczególnych plikach.
Drugi wariant spełnia wymagania techniczne, ale utrudnia diagnostykę. Jeżeli spadnie liczba indeksowanych stron produktowych, znacznie szybciej zauważysz problem w pliku sitemap-products.xml niż w anonimowej mapie numer 17.
Indeks map witryn nie powinien być mylony ze zwykłą sitemapą. Zawiera on adresy plików sitemap, a nie adresy stron serwisu. Google dopuszcza w takim indeksie do 50 000 lokalizacji map.
Jak poprawnie podzielić i zgłosić mapy witryn w Search Console?
Najpierw usuń z mapy adresy, których Google nie powinien indeksować. Dopiero później zajmuj się dzieleniem pliku. To ważna kolejność. Generowanie kolejnych sitemap dla stron błędnych, zablokowanych lub kanibalizujących się nie rozwiązuje problemu — tylko zwiększa liczbę niepotrzebnych zgłoszeń.
W mapie powinny znaleźć się przede wszystkim kanoniczne adresy URL, które:
- zwracają kod HTTP 200,
- nie są zablokowane przez
robots.txt, - nie zawierają dyrektywy
noindex, - nie przekierowują na inny adres,
- nie są duplikatami wskazującymi inny adres kanoniczny,
- mają zostać znalezione i indeksowane przez Google,
- należą do właściwego hosta i zakresu obsługiwanego przez daną mapę.
Do mapy nie należy wrzucać „na zapas” wszystkich adresów wygenerowanych przez CMS. Typowym problemem sklepów internetowych są tysiące wariantów filtrowania, sortowania i parametrów, na przykład:
/buty?kolor=czarny&rozmiar=42&sort=cena
Jeżeli takie strony mają ustawiony noindex, przekierowanie albo kanoniczny adres wskazujący kategorię główną, nie powinny być jednocześnie zgłaszane w sitemapie. Google otrzymuje wtedy sprzeczny komunikat: mapa mówi „ten adres jest ważny”, a znacznik strony mówi „nie indeksuj mnie” lub „właściwy jest inny URL”.
Procedura zgłoszenia jest prosta:
- Umieść plik sitemap lub indeks map pod publicznie dostępnym adresem HTTPS.
- Otwórz właściwą usługę w Google Search Console.
- Przejdź do sekcji Indeksowanie → Mapy witryn.
- W polu dodawania mapy wpisz końcówkę adresu, na przykład
sitemap-index.xml. - Kliknij Prześlij.
- Sprawdź status odczytu oraz liczbę wykrytych stron.
W przypadku rozbudowanego serwisu najwygodniej zgłosić jeden indeks map witryn, zamiast ręcznie dodawać każdą mapę podrzędną. Search Console może wtedy odczytać pliki wskazane wewnątrz indeksu.
Samo zgłoszenie mapy nie jest poleceniem indeksacji. To informacja ułatwiająca Google znalezienie adresów. Strona może pozostać poza indeksem między innymi wtedy, gdy:
- jej treść jest zbyt podobna do innych stron,
- Google wybierze inny adres kanoniczny,
- podstrona jest osierocona i nie prowadzą do niej linki wewnętrzne,
- serwer odpowiada wolno lub niestabilnie,
- adres zwraca miękki błąd 404,
- treść wymaga zalogowania,
- strona została zablokowana przed indeksowaniem,
- Google uzna jej zaindeksowanie za nieuzasadnione.
Najbardziej irytująca cecha raportu Mapy witryn polega na tym, że nie jest on szczegółowym rejestrem przetworzenia każdego adresu. Pokazuje, czy Google odczytał plik i ile stron w nim wykrył, ale przyczyny braku indeksacji trzeba zwykle analizować również w raportach indeksowania oraz za pomocą narzędzia Sprawdzanie adresu URL.
Liczba wykrytych adresów nie musi być równa liczbie stron zaindeksowanych. Różnica nie oznacza automatycznie błędu mapy. Może wynikać z decyzji indeksacyjnych Google, duplikacji, kanonikalizacji albo problemów jakościowych.
Najpierw sprawdź więc trzy rzeczy:
- czy mapa ma status odczytanej poprawnie,
- czy liczba wykrytych adresów odpowiada faktycznej zawartości pliku,
- czy zgłoszone adresy są kanoniczne, dostępne i przeznaczone do indeksowania.
Dopiero potem analizuj tempo indeksacji. Wielokrotne usuwanie i ponowne dodawanie tej samej poprawnej mapy zwykle niczego nie przyspiesza. Google regularnie wraca do znanych plików, a raport obejmuje mapy przesłane przez Search Console; mapy znalezione przez Google w inny sposób nie muszą być w nim widoczne.
FAQ — limity map witryn w Google Search Console
Ile adresów URL może zawierać jedna mapa witryny?
Maksymalnie 50 000 adresów URL.
Jaki jest maksymalny rozmiar pliku sitemap?
Maksymalnie 50 MB w postaci nieskompresowanej. Limit obowiązuje także wtedy, gdy przesyłasz mapę skompresowaną jako .gz.
Co się stanie po przekroczeniu limitu 50 000 adresów?
Mapę trzeba podzielić na kilka plików. Ich adresy najlepiej umieścić w jednym indeksie map witryn.
Ile map może zawierać indeks sitemap?
Jeden indeks może zawierać maksymalnie 50 000 wpisów wskazujących pliki sitemap.
Czy mapa witryny może obejmować więcej niż 50 000 stron?
Tak. Limit 50 000 dotyczy jednego pliku. Większą liczbę stron obsługuje się za pomocą kilku map połączonych indeksem.
Czy przesłanie sitemap gwarantuje indeksację wszystkich adresów?
Nie. Mapa pomaga Google odkryć strony, ale nie gwarantuje ich zeskanowania ani dodania do indeksu.
Czy liczba „wykrytych stron” w Search Console oznacza strony zaindeksowane?
Nie. To liczba adresów rozpoznanych w mapie. Faktyczny stan indeksowania należy sprawdzać osobno w raportach indeksowania i narzędziu Sprawdzanie adresu URL.
Czy do mapy można dodawać adresy z przekierowaniem?
Technicznie mogą się w niej znaleźć, ale nie należy tego robić. Sitemapę powinny tworzyć końcowe, kanoniczne adresy zwracające kod 200.
Czy warto tworzyć mapę zawierającą dokładnie 50 000 wpisów?
Lepiej zostawić zapas i generować pliki zawierające około 45 000–48 000 adresów. Chroni to przed przekroczeniem limitu po rozbudowaniu wpisów XML.
Od czego zacząć przy błędzie dużej mapy?
Najpierw sprawdź liczbę adresów i nieskompresowany rozmiar pliku. Jeśli którykolwiek limit został przekroczony, podziel mapę według rodzaju stron i zgłoś w Search Console jeden indeks sitemap.
